Τελικά στον κόσμο που ζούμε είναι επιλογή η ανθρωπιά!

Πέρασε περίπου ένας χρόνος για να κάνω την επόμενη ανάρτησή σ΄ αυτό το blog.

Θα μου πείτε μα τι blog είναι αυτό αν δεν το συντηρείς και δεν κάνεις αναρτήσεις για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα;

Είναι το blog της αλήθειας... και η αλήθεια είναι ότι στο διάστημα, που έχει μεσολαβήσει η ζωή μου έχει αλλάξει τόσο πολύ. Έχω περάσει από τόσες δοκιμασίες, που δεν είχα καν τη διάθεση να κλαυτώ για τις σουρεαλιστικές καταστάσεις που βίωσα και βιώνω ακόμα.

Θα ήταν εύκολο εκφράσω τη γκρίνια μου για τα απανωτά χτυπήματα, που έχω δεχθεί όλο αυτό το χρονικό διάστημα, και να βρω μεγάλη κατανόηση μια και λίγο ως πολύ είναι θέματα που βιώνει όλη η Ελλάδα για να μην πω και όλος ο κόσμος. Προτιμώ όμως να ολοκληρωθεί ο κύκλος αυτών των δοκιμασιών, ώστε να μοιραστώ τα χρήσιμα συμπεράσματα και ενδεχομένως τις λύσεις που θα προκύψουν μια και αυτός είναι ο στόχος του blog.

Περνώντας λοιπόν από πολλά σκοτεινά μονοπάτια της προσωπικότητάς μου ανακάλυψα, ότι ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες, ακόμα και όταν φαίνεται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδες καταστάσεις έχουμε επιλογές.

Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι να διατηρούμε την ανθρωπιά μας και να μοιραζόμαστε την αγάπη μας με τους γύρω μας ... και τότε βρίσκονται "μαγικές" λύσεις.

Δε θα σας κουράσω άλλο. Απλά θα δημοσιεύσω μια ιδιαίτερη ιστορία που έλαβα μέσω E-Mail για να σκεφτούμε όλοι τις επιλογές μας και πότε ήταν η τελευταία φορά, που αφήσαμε για λίγο τον εγωισμό μας και το προσωπικό μας "κέρδος" στην άκρη, δείχνοντας συμπόνοια και ανθρωπιά.

Μια ιδιαίτερη ιστορία

Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..
Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι: *Θα έκανες την ίδια επιλογή *
Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.
Ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορούσε να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορούσε να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"
Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.
"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..
Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.
Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.
Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.
Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!
Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.
Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.
Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.
Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...
Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε...τρέξε.."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.
Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του
έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "από 'δώ, από 'δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.
Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
*Και τώρα, ..κυρίες, ...κύριοι, ...ο επίλογος..*
Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.
Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: *
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;
ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο; *
Ένας σοφός είπε κάποτε, "*/κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της/*"
Τώρα */έχεις/* */δύο επιλογές/* για το κείμενο που διάβασες..
*Διαγραφή, *δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
*Προώθηση*, δηλαδή, *αναδημοσίευσέ το*...
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "*Shay/ day/*!"
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός.

Οι άνθρωποι που μας εκνευρίζουν είναι ο καθρέφτης μας?

Σας έχει τύχει να συναναστρέφεστε ανθρώπους, που σας πατάνε τα κουμπιά σας, που σας ηλεκτρίζουν, που σας εκνευρίζουν με το παραμικρό, σας βγάζουν στην επιφάνεια το χειρότερό σας εαυτό?

Ελάτε τώρα όσο ενάρετοι και να είστε δεν μπορεί να μην έχετε συναντήσει κανένα τέτοιο άτομο στο οικογενειακό ή επαγγελματικό σας περιβάλλον.

Συνήθως ένα τέτοιο ρόλο έχουν προϊστάμενοι, συνάδελφοι, γείτονες, πεθερικά καμιά φορά και οι σύζυγοι.

Φυσικά τέτοια άτομα είχα κι εγώ στη ζωή μου και "ευτυχώς" μπορώ να πω ότι έχω ακόμα.

Το "ευτυχώς" άρχισα να το αντιλαμβάνομαι το φθινόπωρο του 2008. Υπήρχε στη ζωή μου ένα τέτοιο άτομο, που είχε την ικανότητα να μεταμορφώνει την χαρωπή και μειλίχια προσωπικότητά μου, σε επιθετικό τέρας έτοιμο να εκραγεί σε πάσα κατεύθυνση. Δεν έβρισκα κανένα σημείο επαφής και επικοινωνίας και καταλαβαίνετε την έκπληξη και το σοκ που ένοιωσα όταν η φίλη μου και εναλλακτική θεραπεύτρια Ευτυχία, ξεστόμισε ότι είμαι ίδια με αυτό το άτομο και ότι αυτό το άτομο ήταν ο καθρέφτης μου. Με τη συμπεριφορά του αντικατόπτριζε εξωτερίκευε όλα τα αρνητικά συναισθήματα που είχα μέσα μου.

Μετά από μια καταπληκτική ενεργειακή θεραπεία την οποία σας συστήνω ανεπιφύλακτα (για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνείστε μαζί μου), κατάφερα ν΄ αλλάξω τις δικές μου αντιλήψεις και τη δική μου στάση απέναντί του, δείχνοντάς του ίχνη συμπόνιας, με αποτέλεσμα να ομαλοποιηθούν αυτόματα οι σχέσεις μας. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν τοξικοί άνθρωποι γύρω μας, αλλά όταν εμείς ισορροπούμε εσωτερικά αυτοί παύουν να μας καθρεφτίζουν και πολλές φορές απομακρύνονται ήσυχα από τη ζωή μας.

Συνεπώς σας προτείνω όταν συναντάτε τέτοιους ανθρώπους να προσπαθείτε να τους φανταστείτε σαν τους προσωπικούς σας γυμναστές, οι οποίοι είναι εκεί για να σας ζορίσουν, ώστε να εξελιχθείτε. Όπως λοιπόν όταν αποκτήσουμε το τέλειο σώμα δεν κρατάμε κακία στο γυμναστή, που μας αλάλιασε αλλά τον ευχαριστούμε, έτσι χρειάζεται κάποια στιγμή να συγχωρούμε ίσως και να ευγνωμονούμε αυτούς τους "εκνευριστικούς ανθρώπους".

Σίγουρα δεν είναι εύκολο θέλει εξάσκηση, αλλά δοκιμάστε το και μπορεί να εκπλαγείτε με το αποτέλεσμα.

Αχ αυτός ο γυναικείος μεταβολισμός

Ζητώ συγνώμη από τους φίλους που άργησα τόσο πολύ να κάνω νέα ανάρτηση, αλλά πιστέψτε με ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα υγείας στην οικογένεια, που έχει απορροφήσει μεγάλο μέρος του χρόνου και της ενέργειάς μου. Πρακτικά θα μπορούσα να κλαυτώ γι΄ αυτό το θέμα όμως επειδή είναι αρκετά σοβαρό, αφενός δεν σηκώνει πολύ χιούμορ, αφετέρου έχω υποσχεθεί ότι στο κλάψα θα εκτονωνόμαστε και μετά θα προσφέρουμε λύσεις.

Έχω λοιπόν να καταγγείλω την τεράστια αδικία που διαπράττεται εναντίον των γυναικών, σε ότι αφορά το μεταβολισμό και τα παρελκόμενα τύπου κυτταρίτιδα κλπ που τραβάνε οι γυναίκες λόγω οιστρογόνων.

Συγκεκριμένα κι εγώ και ο άντρας μου είχαμε πάρει κάποια παραπανίσια κιλά, που θέλαμε να απελευθερώσουμε, γι΄ αυτό απευθυνθήκαμε στη φίλη μου Ελεάννα, που έχει κέντρο κοσμητικής ιατρικής για να μας βοηθήσει. Πραγματικά πήραμε από ένα πρόγραμμα μη ενέσιμης μεσοθεραπειάς (http://www.beautylinelaser.gr/ για όποιον θέλει να μάθει τι είναι αυτό). Εκείνος αφαίρεσε σε χρόνο μηδέν 4 κιλά από την κοιλιά, η οποία μαζεύτηκε άμεσα και ξεμπέρδεψε, ενώ εγώ όχι μόνο δεν διώχνω τόσο γρήγορα τα κιλά με τις διάφορες κατακρατήσεις κλπ αλλά παλεύω και με τη σύσφιξη και την κυτταρίτιδα.

Ευτυχώς με υπερασπίζονται τα κορίτσια του κέντρου, γιατί καταλαβαίνετε τι καζούρα έφαγα από τον καλό μου.
Να είναι καλά και η τεχνολογία που προοδεύει και μας βοηθάει κι εμάς τις καψερές, αλλά δυστυχώς τη πήραν είδηση και οι άντρες και τη χρησιμοποιούν κι αυτοί.

Εμπρός λοιπόν κορίτσια στον αγώνα για ένα καλύτερο σώμα!

Εξοικονόμηση ενέργειας

Θ΄ αναρωτιέστε γιατί επέλεξα αυτό το μαύρο template για το blog.
Η προφανής απάντηση είναι: αφού μιλάς για ΚΛΑΨΑ ταιριάζει η μαυρίλα.
Λάθος!
Ανταποκρίνομαι απλά στην προτροπή εξοικονόμησης ενέργειας, με τη χρήση μαύρων οθονών έτσι ώστε να φωτίζονται λιγότερα pixel (μια αντίστοιχη ρύθμιση έχει και το google, με το οποίο κάθε ομοιότητα θα ήθελα να μην είναι συμπτωματική)
Έτσι δεν παραμένουμε απλά στην ΚΛΑΨΑ για την εξοικονόμηση ενέργειας, κάνουμε μια απλή κίνηση προς αυτήν την κατεύθυνση.

Σημείωση : Δια του λόγου το αληθές μπείτε στο www.blackgoogle.gr

Τι είναι το Klapsa.blogspot.com

Καλωσήρθατε στο Klapsa,

Εδώ θα ευχαριστηθούμε γκρίνια.
Θα μοιραστούμε τον πόνο μας, τις στενοχώριες μας αλλά και τις καλές μας εμπειρίες.
Θα προτείνουμε ιδέες και λύσεις, για να προσπαθήσουμε να δούμε το δάσος, όχι μόνο το δέντρο.
Γι΄ αυτό θα εκτονωθούμε και μετά θα κάνουμε ένα βήμα μπρος, γιατί οι δυσκολίες της ζωής μπορεί να μας πονάνε και να μας ξεβολεύουν, αλλά συγχρόνως μας εξελίσσουν και μας δυναμώνουν για να κάνουμε σημαντικά πράγματα.